Of je hem nu muziekpapier of canvas geeft, Thomas van Dun (30) schept een prijswinnend kunstwerk. Zo kreeg hij in 2024 twee verschillende prijzen voor jonge componisten. In datzelfde jaar won hij met zijn olieverfschilderij Sanctuarium het tv-programma Project Rembrandt.

Vrijdag ging Van Duns nieuwste compositie in première, uitgevoerd door het Rotterdams Philharmonisch Orkest, L’appel du vide (De roep van de leegte). Het was een feestelijk concert, want De Doelen viert een jubileum: zestig jaar geleden werd het Rotterdamse concertgebouw en congrescentrum officieel geopend.

Multitalent

Wie is dit multitalent, wiens werk al werd uitgevoerd door vooraanstaande orkesten (het Concertgebouworkest, het Radio Filharmonisch) en ensembles (zoals Asko|Schönberg)?

Zijn vader, Henri van Dun, omschrijft Thomas als ‘lief, sociaal, maar wel apart’, met zijn lange haren (in zijn kindertijd) en eenzelvige momenten. Van Dun senior: ‘Hij was niet sportief. Hockey deed hij alleen maar omdat wij dat wilden. Zijn interesse ging uit naar tekenen en muziek.

‘We deden hem op pianoles, maar hij oefende niet en vond het ook niet nodig om noten te leren lezen. Dus dat was na een jaar weer bekeken. Zijn oudere zus studeerde juist gedisciplineerd voor haar pianolessen. Dan zat hij naar haar te luisteren, vond hij dat het anders moest en speelde het op gehoor na.’

Buitenbeentje

Van Dun werd geboren in Den Haag. Als kind was hij een buitenbeentje, een stil jongetje dat niet makkelijk contact maakte. Hij werd gepest en trok zich terug boven het tekenpapier. Tekenen werd een vorm van communiceren waarbij hij even niet dat rare joch was.

Op zijn 20ste ging Van Dun naar Rome, om er kunst te kijken. Op de derde dag, na een fietstocht in de volle zon achter een gids aan, werd hij niet lekker. Hij dacht aan een zonnesteek, maar het ging van kwaad tot erger. Artsen lapten hem een beetje op, maar zelf terugreizen naar Nederland zat er niet in.

Zijn ouders stapten in de auto, herinnert zijn vader zich. Ze reden de hele nacht en namen hem direct mee terug naar huis. Een maand en een plotselinge flauwte in een café later, liet Van Dun zich testen op hiv. De uitslag was positief.

Die klap kwam hard aan – ook bij zijn ouders, voor wie een hiv-diagnose nog een doodsvonnis betekende. Niet alleen moest Van Dun zelf het ongeluksbericht verwerken, hij moest ook familie en vrienden voorlichten en troosten.

Boos

Vader Henri van Dun: ‘We waren ook boos. Zijn vriend Manoj Kamps, die voor hem een grote steun was, en op de hoogte was van de recente ontwikkelingen op het gebied van medicatie, heeft met ons gepraat en ons gerustgesteld.’ Dirigent en theatermaker Manoj Kamps is zeven jaar ouder en speelde in het begin de rol van mentor. In de loop der jaren groeide de vriendschap uit tot een evenwichtige, hechte band.

‘Ik leerde Thomas dertien jaar geleden kennen via een datingapp’, zegt Kamps. ‘Onze eerste afspraak stond in het teken van nerden over muziek. Ik hielp hem zich voor te bereiden op toelatingsexamens voor het conservatorium. Hij kan zich op het obsessieve af in iets vastbijten.’

Na een paar omzwervingen stelde Kamps Van Dun voor aan Martijn Padding als compositiedocent aan het Koninklijk Conservatorium in Den Haag. Het bleek een perfecte match.

Padding herinnert zich Van Dun als een ijverige student, het componeren had hem helemaal gepakt. ‘Sommigen zitten de hele dag op een stoel en denken na, maar hij ging gewoon noten schrijven, echt zo’n werkmier. Thomas is een piekeraar. Hij kon het zwaar maken voor zichzelf, belde mij dan ook, maar de pijn hoort bij het creatieve proces. Dan sukkelden we een tijdje door, maar hij kwam er altijd uit met zijn positieve instelling. Zolang zijn muziek maar begrepen wordt.’

Orkestpremière

En nu wacht weer een grote orkestpremière. Het feestelijke rondom het jubileum van De Doelen heeft hij even gelaten voor wat het is. Van Dun legde de nadruk op waarom het oorspronkelijke concertgebouw niet meer bestaat: de vernietiging van de stad door Duitse bommen op 14 mei 1940.

Zijn stuk gaat vooraf aan de Vijfde symfonie van Anton Bruckner. ‘Ik vind de keuze voor Bruckners Vijfde ook interessant’, zegt Van Dun zelf, ‘omdat dat stuk wordt geassocieerd met persoonlijke worstelingen en uiteindelijke overwinning. Dat heb ik gelinkt aan het gebouw dat eerst vernietigd werd maar weer gebouwd werd. Ik leg de nadruk op afbraak, dan kan Bruckner weer opbouwen.’

Het donkere karakter van het stuk is ook gebaseerd op wat hij zelf vroeger ervaren en gevoeld heeft. Die onderwerpen – depressie, zelfmoord – blijven hem fascineren en aangrijpen.

Hij is een beetje bang dat mensen nu gaan denken: gaat het wel goed met die jongen? Ja, verzekert hij: het gaat heel goed. Hij vindt het alleen niet meer dan logisch om ooit gevoelde emoties nog eens te onderzoeken en vorm te geven, op muziekpapier én canvas.

3 x Thomas van Dun

Thomas van Dun woont in Amsterdam, waar hij zich geregeld onderdompelt in het clubleven.

Jarenlang had hij een bijbaan als suppoost in het Concertgebouw, tot hij steeds vaker bekenden uit de muzieksector tegen het lijf liep.

Hij is een groot architectuurliefhebber en is erg trots dat hij op straat van ieder gebouw de periode en stijl kan vaststellen.

Dit artikel is geschreven door Maartje Stokkers

schrijft voor de Volkskrant over klassieke muziek.

Gepubliceerd op 13 mei 2026, 12:55